กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ณ. ยามราตรีอันมืดมิด
เอร็อทแห่งรัตติกาลผู้เป็นปีศาจในคราบของมนุษย์ที่ถูกสาปแช่งด้วยวิธีการที่ชั่วร้ายของเขา
เขาไม่เคยเข้าใจความหมายของคำว่ารักจนกระทั่งได้เจอมนุษย์ผู้หญิงคนหนึ่งนาม... ยูซีล...
เธอมีความรักข้างเดียวที่ไม่มีวันสมหวัง แต่เธอก็อยากให้คนที่เธอรักมีความสุข
เธอได้สวดอ้อนวอนต่อเอร็อทขอแลกอายุขัยของเธอ... กับเวลาของชายที่เธอรักที่มีต่อหญิงสาวอีกคนหนึ่งนาม ลอเรีย เพื่อที่จะให้พวกเขาได้อยู่ด้วยกัน... ได้รักกัน... และมีความสุขเหมือนกับเวลาที่เธอได้อยู่กับเขา...
กาลเวลาที่ล่วงเลยไป เบลเซรอสได้อยู่กับลอเรียและมีความรักกับความสุขอย่างที่เธอได้คาดหวังไว้ แต่เวลาของเธอกลับไม่มีเหลืออีกต่อไปแล้ว... ร่างกายของเธออ่อนแอลง ...เธอค่อยๆ หมดลมหายใจอย่างช้าๆ แล้วในที่สุด... เธอก็จากไปอย่างสงบในที่ๆ ไม่มีใครรู้... อย่างโดดเดี่ยว...
เธอกลายเป็นดวงดาว ที่ล่องลอยอยู่บนฟ้า คอยจ้องมองคนที่เธอรัก มีความสุขกับคนที่เขารัก ...อย่างมีความสุข ชั่วนิจนิรันดร์...
แต่นั่นก็เป็นเพียง "ความคิด" ของเธอแต่เพียงผู้เดียวเท่านั้น
หลังจากที่เธอตาย อะไรหลายๆ อย่างมันไม่เคยดีขึ้น เธอกลายเป็นดวงวิญญาณเร่ร่อนที่ไม่สามารถไปสู่สุขติได้ เพราะสิ่งที่เธอทำยังไม่ถึงที่สุด
เบลเซรอสยังมีห่วงต่อยูซิลอยู่ ยังมีหญิงสาวอีกหลายคนที่ทำให้เขาเริ่มรู้สึกลังเล ทั้งการตามรังควาญของหญิงสาวจากแคว้นอื่นและ ความรู้สึกที่เริ่มเปลี่ยนแปลงไปของเขา
เขาเริ่มไม่ต่างอะไรจากยูซีลซึ่งนับวันเขาเริ่มหดหู่ลงเรื่อยๆ และเริ่มทำร้ายตัวเองเนื่องจากเริ่มทนกับแรงกดดันรอบข้างไม่ได้ เพื่อนอัศวินหลายคนของเขาทำให้เขารู้สึกสบายใจขึ้น แต่เขาก็ไม่อาจตัดสินใจอะไรได้เด็ดขาด ซึ่งเขาจะไม่มีวันมีชีวิตเป็นของตัวเองได้ตราบใดที่ยังคิดกังวลลังเลโน่นนี่อยู่
เหตุการณ์นี้ทำให้ความรักที่เธอมีต่อเบลเซรอสเริ่มเปลี่ยนแปลงไปเช่นกันตั้งแต่ที่เขาออกตามหาและเรียกเธอให้กลับมา
เธอทนไม่ได้ที่จะเห็นคนที่เธอรักยังลังเลใจเช่นนี้อยู่ เธอได้กลับมาพบกับเอร็อทอีกครั้งและได้ขอร้องกับเอร็อทว่า
ขอให้เธอได้กลับไปมีชีวิตอีกครั้งสักระยะหนึ่งเถิด แต่เอร็อทมอบให้ไม่ได้เพราะความตายของเธอเกิดขึ้นไปแล้ว แต่เธอก็บอกกับเขาว่าการมีชีวิตอีกครั้งนี้ เธอจะทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงใหม่โดยเอาตัวของเธอเข้าแลก จะได้เท่าเทียมกับการที่เธอต้องสูญเสียชีวิตไป เพราะเดิมที ชีวิตที่เธอเสียสละไปอย่างไร้ประโยชน์ก็เกิดมาจากความรักเท่านั้น
เอร็อทอยากรู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อไปและเห็นถึงความแน่วแน่ของหญิงสาว เขาจึงมอบโอกาสที่จะมีชีวิตให้เธอใหม่อีกครั้งหนึ่ง
เธอได้กลับมาใหม่และพบกับเบลเซรอสอีกครั้งซึ่ง
คราวนี้... เธอเริ่มหลอกลวงเขา...
เธอรู้ว่าการโกหกนี้อาจจะมิได้รับการอภัย แต่เธอก็ยอมทำเพื่อคนที่เธอรัก ถึงแม้จะต้องถูกเกลียดก็ตาม
อยากให้เขาเข้มแข็งขึ้น... ไม่ว่าจะทำอะไรเธอทำได้ทั้งนั้น...
ยามใดที่เขาหดหู่ เธอก็จะหดหู่ตาม แต่จะเพิ่มความรุนแรงนั้นเป็นเท่าทวีคูณ
ยามใดที่เขาทำร้ายตัวเอง เธอก็จะทำร้ายตัวเองเช่นกัน และแน่นอน... เธอต้องเจ็บปวดกว่า
เบลเซรอสขอร้องเธอหลายครั้งว่าอย่าทำร้ายตัวเองอีก... อย่าทำตัวหดหู่แบบนี้...
ใช่... เธอรู้ว่ามันไม่ใช่ตัวเธอ แต่เธอต้องแข็งใจลงมือต่อไป ...เพราะขนาดตัวเขาเองก็ยังไม่หยุดก่อนเลย
บาปที่เธอทำนั้นตามมาสนองเธอหลายครั้ง จิตวิญญาณแห่งป่าต้องพิโรธ ไม่ออกผลหรือให้โอกาสเธอได้กินอย่างปกติสุข ทำให้อาหารการกินของเธอย่ำแย่ลง และกินอะไรไม่ได้ด้วยความกังวลของเธอเอง
วารีต้องสาปแช่งด้วยการฉุดเธอลงไปในน้ำหมายจะให้ตายสนิท ...แต่เธอก็ยังรอดมาได้
แม้กระทั่งดวงดาวที่เคยส่องสว่างให้เธอก็ยังไม่เหลียวแล เพราะทนกับการกระทำอันต่ำช้าของเธอไม่ได้แล้ว
เธอขอโทษเขาตลอดเวลา และเมื่อไหร่ที่เขาเป็นฝ่ายขอโทษบ้าง เธอจะไม่ยกโทษให้ เพราะรู้ดีว่าจริงๆ แล้วมันไม่ใช่ความผิดของเขาเลย เป็นความผิดของเธอแต่เพียงผู้เดียวเท่านั้น
เธออยากให้เขาเกลียดเสียด้วยซ้ำ แต่เขาก็บอกว่า ไม่ว่าเธอจะทำไม่ดีแค่ไหนก็ตามเขาก็จะไม่มีวันเกลียดเธอ
เป็นแบบนี้ไปจนกระทั่งครั้งหนึ่งเบลเซรอสได้บอกกับเธอว่า ถ้าเห็นเธอมีความสุขฉันก็มีความสุขแล้ว
คำพูดนั้นทำให้เธอกราดเกรี้ยวถึงที่สุด... คำพูดนั้นเขาควรจะพูดกับ ลอเรีย หญิงสาวที่เขารักจริงๆ ไม่ใช่เธอ...
เธอรู้... รู้ตั้งแต่ตอนที่เขาหลงรักลอเรียโดยที่ตัวของลอเรียนั้น "ไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นนั้นเลย"
จริงอยู่เบลเซรอสอาจจะไม่อยากให้ลอเรียเข้ามาเกี่ยวข้อง แต่แบบนี้มันเกินไปแล้ว เขาโกหกเธอเหมือนกันว่าคุยกับลอเรียรู้เรื่องทุกอย่างแล้ว ทุกครั้งที่เธอเจอกับลอเรีย เธอก็รู้สึกขึ้นมาได้เลยว่าไม่มีอะไรที่เด็ดขาดจริงๆ เกิดขึ้นเลยสักอย่าง
เธอก็เลยเปลี่ยนตัวเองเป็นแม่มดผู้ชั่วร้าย วางแผนที่จะทำร้ายจิตใจของเบลเซรอสมาโดยตลอด จนเบลเซรอสเริ่มเอือมระอาและเหนื่อยมากขึ้นเรื่อยๆ แต่จิตใจของเขาเริ่มแข็งแกร่งขึ้นโดยที่เขาไม่รู้ตัว
และในที่สุด... การโกหกครั้งสุดท้ายของยูซิลก็ได้ผล
เขาไม่ต้องการให้ยูซิลเข้ามาเกี่ยวข้องกับชีวิตของเขาอีกแล้ว เขาแสดงให้เห็นถึงอิสระในหัวใจของเขา
"ออกไปจากชีวิตของฉันซะ!"
เมื่อครั้งหนึ่งคำพูดนี้ได้เกิดขึ้นแล้ว แต่มันยังไม่มีอานุภาพพอ...
แต่ความแน่วแน่ของเขาในครั้งนี้นั้นเด็ดขาดและหนักหน่วงพอที่จะหยุดการกระทำอันชั่วช้าของเธอได้
ทันทีที่เขาขับไล่เธอออกไป เขาก็กลับมามีความสุขเช่นเดิม และมีความสุขด้วยตัวของตัวเองโดยที่ไม่มีเธอเข้ามาเกี่ยวข้องได้ในที่สุด ต่อไปนี้เขาจะไม่มีการลังเลเพียงน้อยนิดปรากฏให้เห็นอีกแล้ว สักวันหนึ่งเขาสามารถตัดสินใจอะไรสักอย่างได้อย่างแน่นอน
เธอได้ร้องให้ขึ้นมาอีกครั้ง และครั้งนี้คงจะเป็นครั้งสุดท้ายแล้วที่เธอจะร้องให้เพื่อเขา
ให้ทุกอย่างจบลงแค่นี้เถิด... ไม่ต้องเอ่ยปากแบบนั้น... เขาก็ไปจากชีวิตของเธอเรียบร้อยแล้วเหมือนกัน... เธอจะไม่มีวันได้พบกับเขาอีกต่อไป...
"พอใจแล้วเหรอ?" เอร็อทได้ถามเธออีกครั้งหนึ่งเมื่อเธอกลับมาพบกับเขาอีกครั้ง
"พอใจแล้วค่ะ" ยูซีลตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เธอคุกเข่าลงต่อหน้าเขาเพื่อให้เอร็อทฆ่าเธอแล้วส่งดวงวิญญาณของเธอลงนรกซะ
แต่เอร็อทไม่ทำแบบนั้น เขาบอกกับเธอสั้นๆ ว่า
"เธอได้ตายไปแล้วในชีวิตของเขา... จงมีชีวิตอยู่ชดใช้กรรมที่ตัวเองก่อขึ้นต่อไปเถิด..."
เมื่อเธอได้ฟังเขาพูดเช่นนั้น เธอยิ้ม แล้วเดินหายไปในความมืด...
เอร็อทแหงนหน้ามองท้องฟ้าในยามค่ำคืนแล้วพูดขึ้นมาว่า
ท้องฟ้าเอย... นี่สินะคือสิ่งที่อยากให้ข้าได้รู้... ข้าก็สงสัยมาโดยตลอดเช่นกัน... แต่ตอนนี้ข้าเข้าใจแล้ว... ข้าเคยมาขอร้องต่อเทพแห่งรัตติกาลคนก่อน เช่นเดียวกับการที่ยูซีลมาร้องขอต่อข้า ให้ทำแบบนี้แล้วสุดท้ายก็เป็นเช่นนี้ สักวันหนึ่งยูซีลคงมาอยู่แทนที่ข้า ณ. ที่นี้ และมอบสิ่งเดียวกันถ่ายทอดแก่คนรุ่นหลังต่อไปเรื่อยๆ ตราบชั่วกาลนาน...
ท้องฟ้าเอย... ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตามขอให้คนที่ข้ารักมีความสุขข้าก็พอใจแล้ว นี่คือหน้าที่ของปีศาจในคราบมนุษย์เฉกเช่นข้านี่แหละ
ขอบคุณ... และแด่เธอผู้เป็นที่รัก... ตลอดไป...